Związek Literatów Polskich

Chciałbym opowiedzieć ci o nocy, 
bez poezji i wódki i o tym »cudownym stuleciu«, 
w którym przyszło nam żyć. 
W jego odruchach widziałem nadzieję,  
łapałem każdą kroplę epoki,
byłem świadkami wzrastającego piękna, 
blasku i śmierci.

Często traciłem poczucie psychicznej równowagi, 
w ciszy i smutku szukałem zapachów oranej ziemi 
i mimo odmiennego punktu widzenia, 
próbowałem nie zgubić niepewności, 
która tak naprawdę nie chciała wypuścić mnie 
z objęć pozasłownych wymówek.

Oczekiwanie na kolejny spektakl kończyło się niesmakiem.
Budziłem się w nocy! 
Widziałem, jak chłopskimi wozami 
wieziono nas w szronie i blasku gazowych lamp. 
Targany wiecznym niezdecydowaniem, 
uzależniałem się od drzewa oliwnego 
i studni szczęścia -
z wodą z zatrutego źródła.

Strach wiedzie do gniewu,
gniew do nienawiści,
nienawiść prowadzi do cierpienia, bo
jaka jest różnica między śmiercią w zamkniętej stodole, 
a rozerwaniem przez minę na pustyni
między Eufratem a Tygrysem?

Wieczorami, 
przeświadczeni o własnej nieomylności,
zagubieni w codziennej tułaczce - 
ostatni ludzie -
błądzą po omacku
i spękanymi wargami spijają krew z liści piołunów,
całują ostatnie ślady stóp, pozostawione na piasku plaży,
gdzie wzburzone fale, z błękitnymi grzywami
próbują je rozmyć,
jakby chciały wymazać je z pamięci jeszcze żywych.

O świcie, 
kościoły, cerkwie i meczety 
rozbłysły kopułami świateł.