Związek Literatów Polskich

Ludzie mi mówią, 
że urodziłem się dość dawno, 
że życiodajne mgły poranków 
mam już za sobą, 
bo wstaję zazwyczaj późno, 
a kto późno wstaje, 
temu Pan Bóg nie chce nic podarować. 
Niektórzy z moich przyjaciół 
opowiadają o życiu 
– pełnym bezsensów – 
o biedzie i braku – 
najczęściej pieniędzy i perspektyw. 

Ale wszystko się zmienia, 
wszystko ulega deformacji, 
czasem nawet przekształca – 
marksiści mówią, 
że to dialektyka, 
a to tylko kolejne obrazy 
za szybą pociągu, 
którym jadę zobaczyć Papieża.

Coraz częściej myślę 
o winie pokrzywdzonych, 
że nie potrafili zapobiegać 
tragediom ułudy, 
że nie chcieli – chociaż mogli, 
płakali – chociaż nie mieli czym, 
dawali – chociaż nikt ich o to nie prosił, 
a umierali, 
ale nie z godnością i szacunkiem.

Nie ma już czasu 
na przelotne znajomości, 
ale można jeszcze ocalić 
kilka dobrych charakterów, 
zanim wszystkie dziewczęta 
pozachodzą w ciąże, 
a chłopcy pozabijają się 
na ulicach i stadionach.

Ludzie mi mówią, 
że urodziłem się dość dawno 
i że pewnych rzeczy nie rozumiem, 
chociaż wszystko się zmienia. 

A marksiści i tak mówią, że to dialektyka.