Związek Literatów Polskich

Kochał szalone dziewczyny, 
dla których marzenia były jak gwiazdy – 
realne. Drwił z formy zbyt doskonałej.
Puszczał mity na rwąca rzekę 
i patrzył jak tonęły: 
kolorowo-piękne wycinanki.
Nie znosił widoku krwi. Jako władca 
mordowałby cudzymi rękami sam 
stojąc w ogrodzie z myślą 
o rozdźwięku między ideą a czynem. 
Poddani nienawidziliby 
jego czystego życia, skłonności do kontemplacji 
i krwawego niszczenia zła.
Nawet Bóg, 
zawsze elastyczny, 
w zależności od ducha czasu, 
wykląłby jego egocentryczną etykę.

Najlepiej czuł się na morzu, 
albo wśród stepów, które trzeba przebyć, 
by odnaleźć pełnię siebie.
Dlatego kobiety bały się go lub nie zauważały.
Nie znosił im nawet kłamstw 
(w kłamstwa mężczyzn kobiety lubią stroić się 
na równi z brylantami).
Ta, którą wprowadził 
do wspaniałego i posępnego pałacu, 
zdemolowała ściany skacząc 
ku za wysoko umieszczonym oknom.
Uciekła z chłopcem stajennym w chwili, 
gdy niósł jej gałąź czeremchy ze świata ludzi.

Pozostał mu , po wielekroć biczowany, 
cień między ideą a czynem, 
więc celem jego się stało 
cień ten oderwać od krzyża.