Związek Literatów Polskich

                                 Fasoniemu
                                 - z Luandy


W  jej  oczach
widać  było  brudne  z  głodu,
skurczone  ciała  mężczyzn.
Twarze  slumsu,
zastanawiające  się  nad  tym
jak  zabić,
wieczne  łechtanie  ciężarnych  much.

Tańcząc
na  placyku  wybryzgującym  gówna,
między  budonamiotami
skleconymi  z  desek  po  skrzynkach  z  wątrób  rekina,
tekturowych  opakowaniach,
zadaszonych  szarą  folią  portowych  śmietników,
potrząsała  wielką  dupą ,
śpiewając  krótkie  kuplety  rapu.

Ostatnia
z  plemienia  N’ganguela*,
pełnokrwistymi  piersiami
rozcinała
odbite  w  kałuży  ich  szczyn,
monsunowe  niebo  tropiku.

Gdy  zapachniała  ziemia  po  deszczu,
mleko  i  srom,
skoczyli  do  jej  miłosiernych  ust.

W  locie  swych  noży  sypali  przekleństwa,
pruli  ciała.
Padali  na  własne  odchody.

Nie  po  to,
by  przez  to  zaistnieć,  lecz  żeby  na  nią  patrzeć.


N’ganguela* - wymierajace plemię w Angoli.