Posiadłeś moją myśl
ledwo dłoni dotknąłeś

Przywiązywałeś mnie do siebie bez słów
niewidocznymi skrzydłami

Jesteś sejsmografem który w nizinnym krajobrazie
dostrzega studnie artezyjskie

Ale nie mówimy o tym

I.

Ojczyzna uklękła             
pod katyńskim dębem –
milczącym 
świadkiem bólu  
co nie był modlitwą   
chociaż ofiar tyle 
że można z nich 
ułożyć niejeden 
różaniec –

prawda 
jest przeczuciem
kiedy się wydaje
że wystarczy –  

dół wykopany w lesie
by nadzieję przemienić 
w grudę ziemi 

worek 
zarzucony na głowę 
aby swoje niebo
stracił oficerski orzeł 

brutalność oprawcy 
sina jak ręce  
związane sznurem 
żeby znieważyć     
mundur 
w kolorze honoru


II.

Niesprawiedliwe 
cierpienie niczym echo 
co powraca   
bez uprzedzenia
i wyszukuje dla siebie 
nowych imion –                     

nie oddano strzału 
w tył głowy
a jednak krwawi 
pamięć o tych
których życie 
powierzyło swój puls  
czarnej skrzynce

Nie było konwoju 
z transportem 
skazanych za niewinność                                       
sumienia ogłuszonego                                                       
kaźnią prawdy 
o świcie               
a przecież czujemy  
jakby przeszył nas 
ten sam ból 
i bezsilność
jakie zamroczyły tych 
z których krwi 
wyrosła godność 
katyńskiego lasu


III. 

Skłonni 
zawierzać słowom   
trudno nam 
zrozumieć
spowiedź krwi 
matek 
i ojców 
w sercu beznadziei
zbyt wielkiej
żeby wystarczyło 
w niej miejsca 
na przeżycie  

Samolot 
niczym zbrojny 
pocisk  
trafił w najgłębszą  
z niezagojonych ran 
ojczystej ziemi